Douwe van der Zee

Mijn hobby kent ruwweg twee perioden, die van mijn jeugd en die van nu. De periode daartussen kan ik het eigenlijk geen hobby noemen maar fotografeerde ik zoals ieder ander. Foto’s van het gezin, vakantie etc., maar enkel om iets vast te leggen. De eerste periode, die in mijn jeugd was gelijk ook de analoge periode. De periode die waarschijnlijk vele van mijn leeftijdgenoten, mensen rond de zestig, hebben gekend. Experimenteren met een Doka, de Optimus 5, zelf filmrolletjes rollen uit een grote rol, ontwikkelen afdrukken etc. Geld verdiende ik met foto’s maken op schoolfeesten. Het geld dat ik direct weer aan nieuw materiaal besteedde. Mijn creativiteit zat hem toen meer in de wijze van bewerken tijdens het afdrukken, zeg maar, alles na de lens i.p.v. alles voor de lens regisseren. Hiermee kon je toen al snel de blits maken. Tegenwoordig is dit met alle fotobewerking minder snel het geval. Na het interbellum, de tussenperiode, ben ik weer opnieuw gestart maar nu digitaal.

Omdat er eigenlijk geen beperkingen zijn wordt er nu veel meer gevraagd wat en hoe je iets vastlegt. Daarbij komt het feit dat tegenwoordig iedereen met zijn/haar goede camera op de  mobiele telefoon, een top foto op het juiste moment en op de juiste plaats kan maken. Het moment dat de zilveren camera wordt gewonnen met een foto, gemaakt met een mobile telefoon komt rap dichterbij. Een kwestie van op het juiste moment op de juiste plaats zijn en uiteraard wel een foto maken. Geen gesleep meer met zware camera tassen, slechts even de telefoon pakken.

Mijn huidige foto escapades zitten hem meer in het zoeken naar een eigen stijl. Ik kan iedereen gerust stellen, dit is zeker nog niet gelukt. Ik heb twee jaar lang van alles gefotografeerd. Zeker, er zitten vele mooie foto’s bij maar niets spectaculairs. Je kan bij mijn foto’s geen “handtekening”  van mij ontdekken in de vorm van technische aanpak, beeld, situatie af wat dan ook. Is dit erg? Nee uiteraard niet, wanneer je maar lol hebt. Wel merk ik dat het steeds moeilijker wordt om inspiratie te hebben. Je denkt onbewust, ach die foto heb ik al, die plek, situatie etc. staat al op de foto of is niet interessant genoeg. Daar heeft de Corona periode zeker geen goed aan gedaan. Wel heb ik steeds in mijn achterhoofd dat een fotograaf fotografeert voor publiek. Zelf hang ik mijn foto’s niet op. Vandaar mijn lidmaatschap van een fotoclub. Zo kan ik mijzelf blijven/laten uitdagen en heb ik automatisch publiek.

Eigenlijk is het nu een goede start voor mijn volgende periode, mijzelf inspireren voor het maken van die ene onvergetelijke foto waarbij de techniek niet maar het verhaal wat de foto weergeeft wel prefereert. Dit is moeilijker dan het lijkt. Een slechte techniek kan een foto afbreken maar kan juist, indien goed toegepast, ook iets toevoegen aan een foto. Je kan vaak pas techniek loslaten wanneer je hem beheerst. Daarbij houd ik vast dat, hoewel een fotograaf publiek nodig heeft dit slechts het zoeken is naar een bevestiging van “het op de goede weg zijn”. Doe lekker je ding, het maken van een foto kan veel leuker zijn dan het ophangen aan een muur of het winnen van een wedstrijd.Jouw prijswinnende foto zit in jouw eigen hoofd en in het hoofd van jouw publiek. Het verschil is dat je niet moet fotograferen wat een ander ziet maar wat een ander niet ziet

%d bloggers liken dit: