Wim Jager

Ik weet nog dat ik als 11-jarige jongen op een vroege zondagmorgen de deur uitglipte, het bos in. Het was wit buiten, het had die nacht gesneeuwd. Onder mijn jas een Kodak-fototoestel, zo’n vierkant kastje waarmee je voor je buik moest fotograferen. Een rolletje met 8 opnames erin, zwart-wit.
In de rugzak een opgestopte eekhoorn, die ik van z’n sokkel in de gang had gehaald.
Het fotoresultaat deed de familie verbazen. Ik was er toen zelf ook wel een beetje trots op.

Later probeerde ik – aangemoedigd door oom Henk – mijn eigen filmpjes te ontwikkelen in de kelderkast. Van een echte doka is nooit wat gekomen.
Toen uiteindelijk mijn latere Praktica-camera de geest gaf – sluiter defect: halve foto, andere helft zwart – was dat het einde van mijn analoge fotocariere.

Nu heb ik sinds enkele jaren de digitale draad weer opgepakt. Belangstelling voor natuur- en nu ook macrofotografie is er nog steeds.
De oude zwart-wit foto’s – sommige met een kartelrandje – zitten nog ergens in een doos. Je gooit toch blijkbaar niet zo makkelijk het verleden weg.

Fotoshoppen is niet echt mijn ding. Alhoewel het soms best een kick geeft om een storend element of een paar oneffenheden in je foto op Hans-Klok of Hans-Kazan-achtige wijze te laten verdwijnen.
Ik heb blijkbaar de verkeerde voornaam.

Toch wel een leuke hobby dat fotograferen. Ik moet er weer eens wat meer tijd aan besteden.
Ik wens jullie allemaal mooie opnames.

%d bloggers liken dit: